Moryoon S. Preutthipan

สวัสดี คุณหมอยุ่น พี่ๆ เพื่อนๆ ทุกท่าน

          ส่งข่าวคราวกันอีกครั้งนะค่ะ ตอนนี้มี Sticker ภาษาไทยติดที่แป้นแล้วคะ ค่อยยังชั่วหน่อยนึง เพื่อนที่อยู่ New York ส่งมาให้ค่ะ อาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ลองหัดขับรถแล้วนะคะ แต่ยังงงเหมือนเดิม ขับได้แต่ไม่มั่นใจค่ะ ลองเดินออกนอกบ้านไปซื้อของ แล้วกลับบ้านเองด้วยนะค่ะ ตื่นเต้นมากๆเลยค่ะ กลัวจะทำอะไร เด๋อๆด๋า ๆ แต่ก็ผ่านไปได้ค่ะ ไปซื้อต้นไม้ มาจัดสวนหย่อมเล็กๆหน้าบ้านค่ะ พอดีว่าย่านที่อยู่เป็นตัวเมือง ก็เลยมีร้านค้าเยอะ ไม่งั้นคงเดินไม่ไหวหรอกค่ะ แต่คนที่นี่ก็ไม่ค่อยมีคนเดินถนนเท่าไรนะค่ะ จะขับรถยนต์เป็นส่วนใหญ่ ประเภทเด็กแว๊น ขี่มอเตอร์ไซด์ซิ่ง ไปมาเหมือนบ้านเราไม่มีเลย ถ้ามีก็เป็นรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ไปเลย เวลาข้ามถนน ตอนแรกก็ไม่รู้นะค่ะ ว่า เขาข้ามกันยังงัย ดิฉันก็วิ่งข้ามเหมือนบ้านเรานั่นแหละค่ะ เพราะทางม้าลายไม่รู้อยู่ตรงไหน มองหายังงัย ก็ไม่มีหน้าตาเหมือนทางม้าลาย ซักอย่างเลย เพิ่งมารู้ว่าเวลาข้ามถนน เขาต้องเดินไปตรงมุมของถนน ที่มีปุ่มกด ให้สัญญาณรูปคนข้ามถนนโชว์ เป็นสีขาว แล้วรถก็จะหยุด ให้เราข้าม ไม่ต้องเสี่ยงชีวิต เสี่ยงดวง เหมือนบ้านเรานะค่ะ คนที่นี่มีระเบียบกว่าบ้านเราเยอะ และ Technology ล้ำหน้าเราหลายอย่าง จะบอกว่าตั้งแต่มายังไม่ได้ดูทีวีเล้ยค่ะ เปิดไม่เป็น เพราะระบบเค้าเชื่อม หลายอย่างมาก สามีสอนแล้วค่ะ แต่จำไม่ได้ เค้าคงเข้าใจว่าเราฉลาด สอนรอบเดียวได้ เป็นบางอย่างค่ะ แต่เราก็ทำเนียนไว้ก่อน ลองหาวิธีเปิดดูเอง ลองทำ แต่ก็ไม่สำเร็จ สงสัยวันนี้ความลับต้องถูกเปิดเผยว่า ที่ไม่ดูทีวี ไม่ใช่ว่าเป็นคนดีอะไร แต่เปิดไม่เป็นค่ะ 5555

อาทิตย์ที่แล้วหัดทำอาหาร อเมริกันแล้ว ง่ายกว่าบ้านเราเยอะเลย แต่ยังจำเชื่อเรียกไม่ค่อยได้ ช่วงเย็นสามี ก็ยังอยู่ในช่วงเอาใจ พาไปทานข้าวนอกบ้านทุกวันค่ะ เปลี่ยนร้านอาหารไปไม่ซ้ำชาติ อาหารจีน อิตาลี ไทย อเมริกัน ที่นี่ร้านอาหารมีทุกชาติค่ะ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เกาหลี กรีก อาหรับ อินเดีย.....รสชาดก็อร่อยเหมือนกัน แต่คนละแบบนะค่ะ

        ตั้งแต่มา เจอคนไทยครั้งดียวคือ  ตอนที่ไปทานอาหารในร้านอาหาร พนักงานเสริฟทั้งหมด 3 คน เป็นนักเรียนนอกทั้งหมดค่ะ ทั้ง ปริญญาตรี ปริญญาโท หน้าตาสวยๆ ทั้งนั้นเลย พ่อ แม่มีตังค์ด้วยค่ะ ตอนนี้ยังหาที่ซื้ออาหาร ตลาดไทยไม่ได้ เลยค่ะ เพราะสามีก็ไม่รู้ ลองไปตลาดลาว ตามข้อมูล GPS แต่ไม่เจอ เจอแต่ร้านของพวก ฟิลิปปินส์ แต่อาทิตย์นี้หาข้อมูลจาก Internet ไว้เยอะแล้ว จะไปหากัน พร้อมกับไปวัดไทยด้วยคะ เค้าบอกว่าอยู่ไม่ไกล มีอาหารไทย แบบบ้านเราขาย รายได้เอาเข้าวัดค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มคิดถึงเมืองไทย และทุกคนที่นี่ มากยิ่งขึ้นแล้วค่ะ

      อยากถามอาจารย์ยุ่นว่า ซื้อสร้อยมาฝากจากที่ไหน คนที่นี่ชอบมากเลยคะ บอกว่าสวยดีคะ เลยบอกพวกเค้าว่าเป็นหินนำโชคด้วยนะคะ เค้าก็ยิ่งสนใจใหญ่เลยคะ แล้วจะเขียนมาเล่าอีกนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ

คิดถึงทุกๆคนมากคะ

กัญ

กัญ & John ครับ

        สร้อยหินหยก ซื้อมาจากพม่าที่

หงสาวดี และ ร่างกุ้ง ครับ สวยดี และ

มีโชค อยู่เย็นเป็นสุขด้วย

       เป็นไงบ้าง ค่อยๆปรับตัว

เดี๋ยวก็เนียนไปเองแหล่ะครับ

       กำลังจะเตรียมจัดงานวันมหิดล

Mahidol Day '

24 September 2009

ฝากความคิดถึงคุณJohn ด้วยครับ

       หมอยุ่น

http://moryoon.webs.com